فردا نیوز : حجت الاسلام محمد هادي مفتح، فرزند شهيد مفتح که از اساتيد برجسته حوزه علميه قم و موسس راديو معارف است روزي در کلاس درسمان در حوزه علميه قم اين خاطره شنيدني را تعريف کرد:

 روزي خدمت آيت الله بهجت رسيدم، از قبل براي زيارت ايشان در منزلشان وقت گرفته بودم. خودم را به آنجا رساندم اما ديدم وزير آموزش و پرورش وقت جناب آقاي مظفر و گروهي خدمت آيت الله بهجت رسيده اند. من ناراحت شدم و در اطاقي ديگر با آقازاده ايشان نشستم و صحبت کردند.

 وقتي ميهمانان منزل حضرت آقا را ترک کردند، در اندروني خدمت آيت الله بهجت رسيدم ولي ديگر قصد نداشتم مسأله ام را با ايشان مطرح کنم و به همين خاطر مباحث ديگري را مطرح کردم. ولي آقاي بهجت جواب سوالاتي که به خاطر آنها به منزل ايشان رفته بودم را بدون طرح سوال آنها از سوي من پاسخ دادند و گفتند: حرف هايي که ما مي زنيم قبل از اين که بيان کنيم به گوش امام زمان عج الله مي رسد.

 استاد مفتح مي فرمودند من از اين مسأله خوشحال و متعجب شدم. ايشان گفتند اين جريان براي من در سال 1377 رخ داد.

http://www.akkasee.com/news/13404/

استاد فرهیخته جناب آقای دکتر احمد اقتداری

ماندگاری نام لارستان همیشه مرهون استواری دانش و همت بلند فرزندان برومندش بوده است. سرزمینی که در دامن خود انسانهای بزرگ با سینه هایی به سترگی خلیج همیشه فارس و فرزانگانی اندیشمند را در خود پرورانده است.

فرزانگانی که آوازه علم و دانش ادب تقوا و سرآمدی این تربیت یافتگان میراث دار جنوب از مرزهای ایران اسلامی نیز فراتر رفته و نام بلند و پر افتخارشان را در دنیا پراوازه نموده است.

بجا و شایسته بود که در همایش بین المللی زبان و مردم شناسی لارستان که به منظور پاسداشت کهن دیرینه زبان و فرهنگ لارستان بزرگ برگزار می گردد از فرهیختگان این سرزمین به نیکی تجلیل و قدردانی به عمل آید.

از این رو تلاشها و مجاهدتهای بی بدیل حضرتعالی در اشاعه فرهنگ غنی و گهربار ایران عزیز را ارج گذاشته و بدینوسیله مراتب سپاسگزاری و تقدیر شهرداری و شورای اسلامی شهر لار را به نمایندگی از مردم نجیب و قدرشناس لارستان به جنابعالی اعلام می داریم. امید آنکه همیشه افکار بلندتان مستدام و وجود نازنینتان پایدار و پشتوانه گامهایتان ذکر دعای مردم نجیب لارستان باد.

ابوطالب روئینا  / رییس شورای اسلامی شهر لار

حسین صبورایی / شهردار لار

بهزاد مریدی/ دبیر همایش

ابراهیم فرهاد پور

سلام

حیف است این شعر زیبای خیام نیمه نوشته شود

در کارگه کوزه گری رفتم دوش     دیدم دوهزار کوزه گویا وخموش

ناگاه یکی کوزه براورد خروش       کو کوزه گر وکوزه خر وکوزه فروش

البته انچه در عکس دیده می شود کوزه به نظر نمی اید وقلیان است اما چون گراشی ها ارادت خاصی هم نسبت به قلیان دارند این شعر در باب قلیان هم صدق می کند

سید محمد حسن آیت اللهی :

کوزه یا قلیان هر دو دلنشینند
کوزه خموش است به عمری دراز اما به دل سرگذشت ها دارد از تلخ و شیرین از مردم جنوب از تابستان های گرمش که چه دل ها به خنکای وجودش صفا داده است.
گاه که با طنابی به آب برکه فرو رود و ساعتی به ژرفای آن بیارامد, تو را به خنکای فزون تری فرا خواند وجون در سایه نشیند یا غروب به فراز بام در آید و نسیمی تن ژاله نشینش را بنوازد, ناهار و شامی به آشامیدن جرعه ای از آبش دل پذیر تر سازد تا پس از چرتکی در سرداب یا اتاق بادگیری یا خوابی دلچسپ به بام خانه, خستگی نیم روزه یا یک روزه را از تن فرو گذاری. همان قصه ی دیرپای لارستان به گاه تابستان...
قلیان اما نه خموش, چرا که قل قلش سکوت رازآلود نهفته در دل کوزه را می شکند.
این طراوت وخنکا بخشد چون لب به لبش گذاری تا از زلال شیرینش بیاشامی وآن شور و حال درون را به شکوه آرد به گاهی که غم نهفته در دلش را به پکی بر نی اش به هیجان آری تا تو را سرخوش از دودی کند که از دل پر دردش فراز می آید وبه ریه ات فرو می غلطد.
تو گویی صدای شکوه هایش قرن ها آشنای گوش ها و نوای غم افزایش به دلنشینی نوای شلوا.
حکایت سکوت رازآلود کوزه وقل قل غمبار قلیان هر دو شیرینند. یکی رمز و راز درونی دارد ودیگری شکوه های نهانی. به رواق دل اما هر دو خوش نشینند.